Η απεργία διαρκείας των βυτιοφόρων και των φορτηγών δημοσίας χρήσεως είναι μια κλασική συντεχνιακή αντίδραση σε οτιδήποτε επιχειρεί να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων σε αυτήν τη χώρα. Ο συγκεκριμένος κλάδος αρνούμενος να χάσει το προνόμιο της άσκησης ομηρίας επί της ελληνικής κοινωνίας και των επισκεπτών της χώρας, εκβιάζει το κράτος να νομοθετήσει σύμφωνα με τα συντεχνιακά του συμφέροντα. Η συνταγή είναι δοκιμασμένη. Η κοινωνία αγανακτεί, η κυβέρνηση εισπράττει πολιτικά τη δυσαρέσκεια, το νομοθέτημα, αποσύρεται ή «ακρωτηριάζεται». Ο ρόλος των πολιτικών «παικτών» είναι επίσης προβλέψιμος. Τον είδαμε και από την στάση των κομμάτων. Η Νέα Δημοκρατία (παλαιότερα το ΠΑΣΟΚ) ψέλλισε κάτι εναντίον της κινητοποίησης, για να είναι πολιτικώς ορθή, αλλά άσκησε κριτική στην Κυβέρνηση για δήθεν απουσία διαλόγου (!), για να είναι και κομματικώς συνεπής. Η Γ.Γ του ΚΚΕ έκανε μια ακατανόητη δήλωση , η οποία πάντως κατέληγε με… ανακούφιση για όλους μας, στην ανάγκη των εργαζομένων για λαϊκούς αγώνες !. Ο ΛΑΟΣ σχολίασε το θέμα με ένα ακόμη άμεσης έμπνευσης κακόγουστο έμμετρο δίστιχο. Τέλος κάποιο μέρος του ΣΥΝ μίλησε για τη συνωμοσία των πολυεθνικών με ένα προκατασκευασμένο κείμενο πολλαπλής χρήσης. Πολιτική που δεν αλλάζει πρόσωπο.
Ταυτόχρονα με την παραπάνω συντεχνία, μια άλλη καλοπληρωμένη συντεχνία επίσης αποφάσισε να εκβιάσει το κράτος. Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας διαφώνησαν με την ένταξή τους σε μια από τις διοικήσεις της νέας δομής της πολιτικής αεροπορίας που προβλέπεται στο προωθούμενο νομοσχέδιο. Και επειδή διαφώνησαν, θεώρησαν λογικό να κλείσουν τις οθόνες παρακολούθησης των πτήσεων, αναγκάζοντας εκατομμύρια ανθρώπους να αλλάξουν το πρόγραμμά τους. Αν ανέστειλαν οφείλεται σε τακτική και όχι σε μεταμέλεια. Βλέπετε η επικοινωνία είναι μέρος του σύγχρονου συνδικαλισμού.
Όσοι τυχεροί (;) επισκέπτες καταφέρνουν να φτάσουν στην Ελλάδα είναι πολύ πιθανό να βρούνε την Ακρόπολη κλειστή, γιατί μια άλλη συντεχνία, στις εποχές του «χαϊδέματος» του συνδικαλιστικού κινήματος , πήρε τα κλειδιά των πολιτιστικών μας μνημείων και μαζί με αυτά το δικαίωμα να τα ανοιγοκλείνει ανάλογα με τις διαθέσεις της. Έτσι, οι Γιαπωνέζοι τουρίστες αντί για τις κλασικές αρχαιότητες συχνά φωτογραφίζουν τις σύγχρονες μορφές των «κλασικών» της νεότερης συνδικαλιστικής Ελλάδας που περιφρουρούν τις κλειδωμένες εισόδους των μνημείων με αξιοζήλευτη περηφάνια. Και όλοι εμείς ελπίζουμε να τους καεί το φιλμ για να μην μεταφερθούν οι εικόνες ντροπής μέχρι την άλλη άκρη της γης.
Όπως συμβαίνει με όλα τα δικαιώματα στην Ελλάδα γίνεται κατάχρηση και όχι χρήση. Το πρόβλημα με το δικαίωμα ήταν πάντα το πώς το ασκείς. Το ίδιο συμβαίνει και με το δικαίωμα της εξουσίας. Επί πολλά χρόνια όποτε χρειάστηκε να ασκηθεί με γενναιότητα και προς όλες τις κατευθύνσεις, κατέληξε με συμβιβασμούς και μισά βήματα.
Με το 1/5 περίπου του εθνικού προϊόντος να παράγεται από τον τουρισμό είναι προφανές πως επιχειρούμε μια εθνική αυτοχειρία. Με κλειστά αεροδρόμια, κλειστά μνημεία, χωρίς καύσιμα για τις μετακινήσεις και με τα κρουαζιερόπλοια να μας προσπερνούν απαξιώνουμε το μοναδικό προϊόν που μπορούμε να πουλήσουμε, έστω με έναν υποτυπώδη επαγγελματισμό.
Η ελληνική κοινωνία περνά από ένα τεστ αντοχής. Χάνει προκλητικά προνόμια, αναγκάζεται να προσαρμοστεί βίαια σε νοοτροπίες που της επιβάλλονται. Καθημερινά εκβιάζει και εκβιάζεται. Οι συντεχνιακές πιέσεις δείχνουν να μη συμμερίζονται την ανάγκη να αλλάξουν όλα εκτός και αν οι επώδυνες αποφάσεις αφορούν σε κάποιον άλλον κλάδο. Η μετάλλαξη των Ελλήνων που αναζητείται δεν είναι ένα εύκολο εγχείρημα. Είναι όμως αναγκαίο. Αν το μνημόνιο συνεννόησης δεν υπήρχε, θα έπρεπε να ανακαλυφθεί, όσο κυνική και αν ακούγεται η συγκεκριμένη θέση, αφού υπάρχουν στιγμές που οι πολιτικοί δείχνουν να συνεχίζουν να έχουν μια καταστροφική, για την τραγικότητα των στιγμών, ροπή προς συμβιβασμούς και κομματικές ρυθμίσεις που συγκρατείται χάριν της στενής επιτήρησης της χώρας.
Η απόφαση της Κυβέρνησης να προχωρήσει σε επίταξη φορτηγών και υπηρεσιών δείχνει τα όρια σε μια ευνομούμενη πολιτεία. Και είναι ιστορικά δίκαιο να την διαχειριστεί το ΠΑΣΟΚ γιατί αυτό κατά βάση εξέθρεψε το συνδικαλιστικό θράσος.
Επιτέλους, αρχίζει να γίνεται κατανοητό πως αλλαγές με μισή τόλμη δεν γίνονται. Χρειάζεται ολόκληρη.
Προσθέστε σχόλιο: