Εκατομμύρια χρόνια ηφαιστιογενούς δράσης γέννησαν αυτό το μοναδικό νησί, φτιαγμένο από απολιθωμένη λάβα. Μαζί με το μικρό της αδελφάκι την γειτονική ακατοίκητη Πολύαιγο.
Κι αυτή η γεωλογική παραξενιά δημιουργεί τους πιο εκθαμβωτικούς χρωματικούς συνδυασμούς.
Το απόλυτο λευκό της κιμωλίας εναλλάσσεται με τις ασημένιες αποχρώσεις του περλίτη. (Οι Βενετσιάνοι κατακτητές της την ονόμαζαν Argenteria δηλαδή ασημένια).
Κοντά σ αυτά, το καλειδοσκόπιο των βράχων, που στην ίδια πέτρα συνυπάρχουν το καφέ, το βαθύ μαύρο, και το πράσινο.
Κι όλα αυτά να περιβάλλονται από το μπλε της θάλασσας και να λούζονται στο καταλυτικό Κυκλαδίτικο φως.
Και όταν στη δύση του ο ήλιος αντανακλά πάνω στα κόκκινα βράχια, τότε η θάλασσα βάφεται αιμάτινη.
Άραγε είναι τυχαίο ότι αυτό τον μαγικό χώρο διάλεξαν φώκιες, θαλάσσιες χελώνες και δελφίνια να αποικίσουν;
Δίπλα στη τουριστική Μήλο, η Κίμωλος έμεινε πίσω στο χρόνο. Ακόμα και στην αιχμή του Δεκαπενταύγουστου περπατώντας στην κεντρική πλατεία του «Χωριού» δηλαδή του κύριου οικισμού του νησιού νομίζεις ότι βρίσκεσαι στην δεκαετία του ’50 και όπου να’ ναι θα ξεπροβάλλουν γνωστές μορφές από τις παλιές Ελληνικές ταινίες.
Η Κίμωλος έχει λίγους αλλά φανατικούς φίλους ή μάλλον λάτρεις. Κι όπως μας έλεγε ο Γιώργος ο κιθαρωδός που για δεκαετίες κατασκηνώνει στο ελεύθερο camping των Αλυκών, τώρα πια με τα παιδιά και τα εγγόνια του, «Η Κίμωλος είναι γεμάτη μέταλλο. Αν σε μαγνητίσει τότε έχεις κολλήσει εδώ για πάντα».
Προσθέστε σχόλιο: